HISTORIA AKUPUNKTURY
Początki akupunktury
Akupunktura jest metodą leczniczą polegającą na nakłuwaniu ściśle określonych miejsc na ciele człowieka - tzw. punktów akupunkturowych. Nazwa została wprowadzona przez Francuzów w XVII w. i pochodzi od łacińskich słów acus - igła i punctum, puncture - punkt, nakłuwanie.
Akupunktura wywodzi się ze starożytnych Chin. Najstarszym zachowanym do dziś dziełem dotyczącym akupunktury jest "Huangdi-Neijing" ("przyroda i życie"), nazywane również "Kanonem medycyny". Zostało napisane przez grupę lekarzy w okresie Wojujących Cesarstw (475-221 p.n.e.). Akupunktura ma jednak korzenie sięgające o wiele głębiej w historię starożytnych Chin. Sami Chińczycy początki akupunktury opierają na prehistorycznej legendzie z czasów jeszcze przed powstaniem cywilizacji Chin, tj. 6-4 tysięcy lat p.n.e. Legenda podaje, że za czasów panowania mitycznego cesarza Fu-Si jeden z jego poddanych, cierpiący na przewlekłe bóle głowy, uderzył się przypadkiem w nogę. Od tego czasu bóle głowy ustąpiły. Wieść o zdarzeniu rozniosła się szeroko i każdy, kogo bolała głowa, uderzał się w nogę. Ponieważ była to praktyka bolesna i często okaleczająca, cesarz zabronił jej i uderzanie kamieniem kazał zastąpić nakłuwaniem kamienną igłą. Wyniki takiego postępowania okazały się dobre, metoda szybko się rozpowszechniła. Począwszy od XII w. p.n.e. zaczęły się pojawiać igły z brązu, później żelaza i stali. W II stuleciu p.n.e. zaczęto używać również igieł złotych i srebrnych.
Nasza era
Moksa - roślina z gatunku chryzantem, po wysuszeniu i odpowiednim przygotowaniu jest wykorzystywana w medycynie chińskiej do przyżegania - termopunktury
Akupunktura nie przestała się rozwijać również po narodzeniu Chrystusa. Jej dalszy postęp związany jest ze słynnym lekarzem chińskim Hua-To (141-208n.e.) - zapoczątkował on rozwój chirurgii chińskiej oraz stworzył zestaw ćwiczeń leczniczych, był także wielkim znawcą akupunktury. Za jego czasów akupunktura była wykorzystywana między innymi do analgezji w trakcie zabiegów chirurgicznych. W trzecim wieku naszej ery Huang-Foumi napisał jedną z najobszerniejszych książek o akupunkturze - "Kia-yi-King" (akupunktura i przyżeganie) zawierającą położenie 649 punktów i sposoby ich nakłuwania. Akupunktura rozwijała się dalej dzięki życzliwemu wsparciu żądzących dynastii. Za czasów dynastii Tang (618-907) akupunktura została uznana za samodzielną specjalność medyczną, a w Cesarskim Kolegium Medycznym stworzono wydział akupunktury. W roku 1027, za czasów panowania dynastii Sung, lekarz Wang-Wei-Yin odlał z brązu dwie figury ludzkie naturalnej wielkości z zanzaczonymi punktami akupunkturowymi. Służyły one studentom do nauki akupunktury. Akupunktura była rozwijana aż do przejęcia władzy przez dynastię mandżurską Tsing w 1644r. Dynastia zwalczała wszelkie przejawy rozwoju narodowego i kultury chińskiej. Z tego powodu akupunktura została oficjalnie zakazana i zeszła do podziemia. Przez blisko trzysta lat jej rozwój został zahamowany, a przynajmniej bardzo zwolniony.
Teraźniejszość
Dopiero w 1949r. po utworzeniu Chińskiej Republiki Ludowej akupunktura została zrównana z innymi metodami leczenia. Obecnie akupunktura jest wykładana na każdym wydziale lekarskim w Chinach. Prowadzone są liczne badania, mające wyjaśnić mechanizm jej działania oraz potwiedzić skuteczność w wielu jednostkach chorobowych. Akupunktura jest stosowana jako metoda lecznicza w każdej placówce służby zdrowia.
Akupunktura w Polsce
prof.Zbigniew Garnuszewski - ojciec Polskiej akupunktury, wieloletni propagator tej metody leczenia. Założył Centrum Leczenia Bólu i Akupunktury w Warszawie
Silny wpływ na rozwój akupunktury w Europie miał polski misjonarz, Michał Boym, który w latach 1644-1659 przebywał w Chinach. Zafascynowany medycyną chińska, napisał o niej kilka prac, opublikowanych już po jego śmierci i częściowo zawłaszczonych przez innych autorów. W następnych latach pojawiały się nieliczne prace naukowe dotyczące akupunktury, ale metoda ta nie znalazła szerokiego uznania. W XIX i XX wieku, w związku z gwałtownym rozwojem medycyny europejskiej, zainteresowanie akupunkturą spadło. Sytuacja zmieniła się dopiero w 1971r., kiedy prof. Zbigniew Garnuszewski, pulmonolog, wrócił ze swojej podróży do Chin. Garnuszewski systematycznie walczył o uznanie akupunktury jako pełnoprawnej metody leczenia. W 1978r założył pierwszą Poradnię Leczenia Akupunkturą. Od tego czasu następuje systematyczny rozwój leczenia tą metodą. Dzięki staraniom profesora w Warszawie prowadzony jest raz w roku kurs metody dla lekarzy, powstało też Polskie Towarzystwo Akupunktury. Mimo śmierci prof. Garnuszewskiego ośrodek nadal kształci nowych lekarzy, a akupunktura zyskuje coraz większe uznanie w świecie medycznym.